W mrocznych czasach, gdy nad filmami Marvela nie panował w pełni geniusz w postaci Kevina Feige'a, do kin trafiały różne, wątpliwej jakości, dzieła sygnowane logiem Domu Pomysłów. Można powiedzieć, że była to era średniaków/szrotu, zbliżona poziomem do tego, co aktualnie serwuje nam się w ramach DCEU. Okropne to były czasy - brzydkie, pseudomroczne, często żenujące. W zalewie komiksowego badziewia z tamtych lat często wymienia się trylogię Raimiego jako tę, która rozjaśniła tamten okres. Ba, często spotykam się z opinią, że Tobey Maguire był najlepszym odtwórcą roli Petera Parkera. Po "nastu" latach wróciłem do filmów Raimiego, by po pierwsze pokazać je swojej narzeczonej (którą udało mi się wkręcić w MCU) oraz by sprawdzić, jak te filmy prezentują się po "nastu" latach.
